Zofia Kossak-Szczucka była popularną pisarką powieści historycznych w dwudziestoleciu międzywojennym. Podczas II wojny światowej mocno angażowała w działalność charytatywną i społeczną, była współzałożycielką dwóch tajnych organizacji – Frontu Odrodzenia Polski oraz Rady Pomocy Żydom Żegota. Za swoją działalność została aresztowana i wywieziona do Auschwitz jesienią 1943 roku. Latem 1944 roku wywieziono ją do Warszawy i skazano na śmierć, lecz dzięki staraniom władz podziemnych została uwolniona. Brała czynny udział w powstaniu warszawskim.
Po wojnie wyjechała do Wielkiej Brytanii z misją Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1957 wróciła do ojczyzny, współpracowała z prasą katolicką jako publicystka. Przez całe życie pozostawała głęboko wierzącą i praktykującą osobą, a przewodnim tematem jej twórczości zawsze była wiara w Opatrzność i w ostateczne zwycięstwo Boga nad wszelkim złem.
9 kwietnia bieżącego roku minęła 50. rocznica śmierci pisarki. Z tej okazji Senat RP wraz z Komisją Kultury i Środków Przekazu we współpracy Akademią im. Jana Długosza w Częstochowie postanowili przybliżyć Polakom sylwetkę owej wielowymiarowej, interesującej postaci i przywrócić pamięć o jej dorobku literackim.
