„Cyrulika Warszawskiego”. Pisywał ogromnie popularne wierszyki, tzw. skrętacze języka, a zwłaszcza limeryki, których był pionierem. Nie poprzestawał na poezji i satyrze. Uprawiał równie dziennikarstwo. W 1935 roku był korespondentem „Kuriera Porannego” w Londynie, a rok później dla „Kuriera” i „Tygodnia Robotnika” relacjonował przebieg olimpiady w Berlinie. „Nic świętego” — debiutancka książka Minkiewicza, zawierająca swoiste credo młodego satyryka — ukazała się niemalże w przeddzień wybuchu II wojny światowej. W 1939 roku opuścił Warszawę. Wyjechał do Wilna, gdzie w styczniu 1940 roku, w kawiarni „Biały Szal”, założył wspólnie z serdecznym przyjacielem Świętopełkiem Karpińskim kabaret „Ksantypa”. Po wkroczeniu wojsk niemieckich na Litwę powrócił do stolicy. Po wojnie Janusz Minkiewicz początkowo publikował na łamach wydawanego w Lublinie „Stańczyka”, potem w Łodzi tworzył z Brzechwą i Zarubą pierwsze szopki polityczne. Następnie współpracował ze „Szpilkami”, a zwłaszcza z „Przekrojem”, w którym ukazywały się jego głośne „Pigułki”. Zajmował się przekładami, głównie literatury rosyjskiej. Pisywał również dla dzieci, współpracował z Teatrem Syrena, czego owocem było m.in. libretto do operetki „Piękna Helena” Offenbacha. Z całym oddaniem uczestniczył w nocnym życiu stolicy. Kiedy dostrzegł istotę reżimu, zdystansował się do tego, co robił wcześniej, jedynym źródłem jego zarobków stały się tłumaczenia amerykańskich musicali. Pisywał też, podobnie jak Jeremi Przybora i Anatol Potemkowski, teksty do radiowego Kabareciku Reklamowego. W ostatnich latach życia sporo czasu spędzał w Nowym Jorku.
