Dziś rozpoczyna się Adwent – czas oczekiwania na przyjście Zbawiciela

W niedzielę 1 grudnia, Kościele katolickim rozpoczyna się Adwent. Jest to bogaty w symbolikę, czterotygodniowy okres przygotowania do Bożego Narodzenia oraz wzmożonego oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Jezusa Chrystusa. Czterotygodniowy czas Adwentu, który nie jest okresem pokuty, ale radosnego oczekiwania, obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem.

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego “adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).

Teologicznie czas ten wyraża
oczekiwanie Kościoła na podwójne przyjście Chrystusa. W pierwszym
okresie akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście
Chrystusa na końcu świata. Ostatni tydzień natomiast bezpośrednio
przygotowuje do narodzenia Chrystusa, przez które Bóg wypełnia wszystkie
obietnice złożone w historii.

Adwentowe czytania mszalne dotyczą
m.in. dramatycznych nawoływań proroków, którzy zachęcają do nawrócenia,
podkreślają zbliżający się kres czasu i ostateczne nastanie Królestwa
Bożego. Równocześnie jednak Kościół przypomina o nadziei, jaka wiąże się
z paruzją, czyli ponownym przyjściem Chrystusa – w każdej Mszy św.
padają słowa: “abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego
zamętu, pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Pana Jezusa
Chrystusa”.

Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwykle bardzo wcześnie rano. Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją czekają na wybawienie jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela.

W niektórych miejscach na roratnich Mszach na początku w procesji z
kruchty kościoła do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św.
rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają
jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew “Chwała na wysokości Bogu”
zapala się wszystkie światła w kościele.

Uczestnictwo dzieci w
Mszach roratnich wiąże się ze zwyczajem podejmowania różnych dobrych
postanowień na czas Adwentu. Dzieci często zapisują te postanowienia na
kartkach, składanych następnie przy ołtarzu. Mają one wyrażać wewnętrzne
przygotowanie do Bożego Narodzenia i chęć przemiany życia.

Z
Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy ozdobionej
mirtem, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka
zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa. Innym zwyczajem jest
zawieszanie w kościele wieńca z czterema świecami oznaczającymi cztery
niedziele Adwentu. Z upływem kolejnych tygodni podczas Rorat zapala się
odpowiednią liczbę świec. Świece i lampiony tak często używane w
liturgii adwentowej wyrażają czuwanie. Nawiązują one do ewangelicznych
przypowieści m.in. o pannach mądrych i głupich. Światło jest też wyrazem
radości z bliskiego już przyjścia Chrystusa.

Nazwa “roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – “Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę).

W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to co duchowe i to co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego co boskie i tego co ludzkie. Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu – tzw. Niedziela “Gaudete” (radujcie się). Obowiązuje w niej różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.

Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych.

Pierwszy
podokres obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia,
gdy czytane są teksty biblijne zapowiadające powtórne przyjście
Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem
Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe
rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości).

Drugi
okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do
świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić
jedynie święta i uroczystości.

Dawniej Adwent był czasem
szczególnej aktywności różnych bractw. Przy kościołach istniały kapele
rorantystów, które śpiewem i muzyką uświetniały celebracje, przez co
przyciągały wiernych i upowszechniały zwyczaj Rorat. W XIX w. w
Warszawie istniało również bractwo roratnie, które ze sprzedaży świec
uzyskiwało fundusze na pomoc ludziom ubogim. Obecnie corocznie podobną
akcję sprzedaży świec prowadzi pod hasłem katolicka Caritas. Od 6 lat w
akcji Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom uczestniczą też organizacje
charytatywne Kościołów prawosławnego i ewangelicko-augsburskiego.

Pierwsze wzmianki na temat Adwentu jako okresu przygotowania do świąt Bożego Narodzenia pochodzą z IV w. W Rzymie zwyczaj ten znany był od VI w. i obejmował cztery tygodnie przed świętami. Przez pewien czas Adwent był okresem postu, co dalej jest zachowywane w liturgii wschodnie.

ekai.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *