100. rocznica urodzin prezydenta Kaczorowskiego

W jego pracy Polska zawsze była na pierwszym miejscu. Podkreślał, że
patriotyzm nie zależy od miejsca zamieszkania i nawet na emigracji nie
da się zamienić polskiej duszy na inną.

Urodził się w 1919 r. w
Białymstoku. W wieku czternastu lat wstąpił do harcerstwa, należał do
drużyn Andrzeja Małkowskiego, jednego z twórców polskiego skautingu.
Przed wybuchem II wojny światowej został zastępcą komendanta
białostockiego Pogotowia Harcerskiego, które miało wspierać odpowiednie
służby w przypadku wybuchu wojny.

Po sowieckiej agresji we
wrześniu 1939 roku i zajęciu Białegostoku przez Armię Czerwoną włączył
się w tworzenie konspiracyjnych Szarych Szeregów i pełnił w nich funkcję
komendanta okręgu. Latem 1940 roku został aresztowany przez NKWD i po
dwudniowym „procesie” otrzymał wyrok śmierci, zamieniony następnie na
dziesięć lat łagrów.

Z obozu został zwolniony po zerwaniu przez
Hitlera sojuszu ze Stalinem i ataku Niemiec na Związek Sowiecki. W marcu
1942 roku wstąpił do armii generała Andersa i wraz z nią przeszedł
szlak bojowy 2 Korpusu Polskiego, walcząc m.in. pod Monte Cassino.

Po zakończeniu wojny Ryszard Kaczorowski pozostał na emigracji w
Wielkiej Brytanii, gdzie włączył się w emigracyjną działalność Związku
Harcerstwa Polskiego. Z organizacją tą czuł się szczególnie związany, w
latach 1967–88 był jej przewodniczącym. W 1986 roku objął stanowisko
ministra do spraw krajowych w polskim rządzie na wychodźstwie. Po nagłej
śmierci Kazimierza Sabbata został 19 lipca 1989 r. zaprzysiężony na
urząd prezydenta.
Po przeprowadzonych jesienią 1990 roku
powszechnych wyborach prezydenckich w kraju, mimo braku odpowiednich
zapisów w konstytucji kwietniowej z 1935 r., zdecydował się na złożenie
urzędu i uroczyste przekazanie insygniów prezydenckich Lechowi Wałęsie.

Ryszard Kaczorowski nadal pozostawał aktywny w sferze publicznej i
społecznej – zarówno w kraju, jak i na emigracji. Działał na rzecz
uznania roli emigracji w podtrzymywaniu idei niepodległości państwa
polskiego. Z ochotą włączał się w liczne inicjatywy harcerskie, stając
się de facto patronem odrodzonego niezależnego harcerstwa w Polsce.

Zginął 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem, wraz z prezydentem RP
Lechem Kaczyńskim i 95 osobami, udając się na obchody 70. rocznicy
zbrodni katyńskiej.

źródło: IPN

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *